Bir adam, bilge bir kişinin yanına öfkeyle gelir. Ona ağır sözler söyler, suçlamalarda bulunur ve karşılık bekler. Bilge ise sessizce dinler.

Adam sonunda dayanamaz ve sorar: “Bana neden cevap vermiyorsun?”

Bilge sakin bir şekilde şöyle der: “Birisi sana bir hediye getirse ve sen o hediyeyi kabul etmesen, hediye kime ait kalır?”

Adam, “Getirene ait kalır” der.

Bilge cevap verir: “Ben de senin öfkeni kabul etmedim. O hâlâ sana ait.”

Genç bir adam, bilge bir öğretmenin yanına gider. Bildiklerini uzun uzun anlatır. Ne kadar okuduğunu, ne kadar öğrendiğini, ne kadar hazır olduğunu söyler.

Bilge, ona çay ikram eder. Bardağı doldurur, fakat doldurmaya devam eder. Çay taşar, masaya dökülür.

Genç adam şaşkınlıkla bağırır: “Durun, bardak doldu! Daha fazla alamaz.”

Bilge gülümser: “Senin zihnin de bu bardak gibi. Eğer zaten dolu olduğunu düşünüyorsan, sana yeni bir şey koyamam.”

Bir yolcu, uzun bir yolda sırtında ağır bir torbayla yürüyordu. Torbanın içinde taşlar vardı. Her taş, geçmişte yaşadığı bir kırgınlığı, bir haksızlığı, bir pişmanlığı temsil ediyordu.

Yolda yaşlı bir bilgeyle karşılaştı. Bilge sordu: “Bu taşları neden taşıyorsun?”

Yolcu cevap verdi: “Bunlar bana yapılanları unutmamam için.”

Bilge şöyle dedi: “Unutmamak için taşıyorsun ama yürüyememeni sağlayan da onlar. Geçmiş sana ders olabilir; ama yük olmak zorunda değil.”

Bir köylünün iki testisi vardı. Her sabah su taşırdı. Testilerden biri sağlamdı; diğeri ise çatlak olduğu için yol boyunca su sızdırırdı.

Çatlak testi bir gün üzülerek konuştu: “Ben eksik ve işe yaramazım. Suyu tam taşıyamıyorum.”

Köylü gülümsedi: “Yolun senin tarafına bak.”

Testi baktığında yol boyunca çiçekler açtığını gördü.

Köylü şöyle dedi: “Ben senin çatlağını biliyordum. O yüzden o tarafa tohum ektim. Sen eksikliğinle bile hayat verdin.”

Bir tüccar, pazarda çok değerli olduğunu düşündüğü bir taş görür. Satıcı ona hemen karar vermesi gerektiğini söyler.

Tüccar heyecanlanır. Taşı almak ister. Tam parasını çıkarırken yaşlı bir usta yanına gelir ve fısıldar: “Parlayan her şey değerli değildir. Değerli olanı anlamak için ışığa değil, zamana bak.”

Tüccar o gün taşı almaz. Ertesi gün taşın sahte olduğunu öğrenir.

Acele etmediği için kaybetmemiş, korunmuştur.

Bir adam, köydeki herkesten şikâyet ediyordu. Birini kibirli, birini bencil, birini kaba buluyordu. Sonunda bilgeye gitti ve şöyle dedi: “İnsanların kusurlarını görmekten yoruldum.”

Bilge ona bir ayna verdi.

Adam aynaya baktı ve kendi yüzünü gördü.

Bilge şöyle dedi: “Bazen başkalarında en çok rahatsız olduğumuz şey, kendi içimizde görmek istemediğimiz şeyin gölgesidir.”

Bir adam, her gün köy yolundaki taşları kenara çekerdi. Kimse onu görmezdi. Kimse teşekkür etmezdi.

Bir gün arkadaşı sordu: “Kimse fark etmiyorsa neden yapıyorsun?”

Adam cevap verdi: “Ben taşları övgü için kaldırmıyorum. Birinin ayağı takılmasın diye kaldırıyorum.”

Gerçek iyilik, alkışa ihtiyaç duymadığında olgunlaşır.

Yaşlı bir bilge, torununa insanın içinde iki kurt yaşadığını anlatır.

Biri öfke, kıskançlık, korku ve bencillikle beslenir. Diğeri sabır, cesaret, sevgi ve bilgelikle büyür.

Çocuk sorar: “Peki hangisi kazanır?”

Bilge cevap verir: “Hangisini beslersen o.”

Bir adam kuyuya düşer. Yukarıdan geçenlere sürekli bağırır: “Buraya düşmemin sebebi sizsiniz. Yol kötüydü, kimse uyarmadı, kimse yardım etmiyor.”

Bir bilge kuyunun başına gelir ve şöyle der: “Belki haklısın. Ama şimdi önemli olan kimin suçlu olduğu değil, nasıl çıkacağındır.”

Adam ilk kez etrafına bakar. Kuyunun duvarında tutunabileceği çıkıntılar olduğunu fark eder.

Şikayet etmeyi bırakınca çıkış yolunu görür.

Bir adam, zengin bir tüccara imreniyordu. Onun evini, mallarını, kıyafetlerini görünce kendi hayatını değersiz buluyordu.

Bir gün bilge ona sordu: “Gözlerini bana satar mısın?”

Adam şaşırdı: “Asla.”

“Peki sağlığını?” “Hayır.” “Aileni?” “Hayır.”

Bilge gülümsedi: “O hâlde zaten paha biçilemez şeylere sahipsin. Ama sen başkasının altınlarına bakarken kendi hazineni unutuyorsun.”

Bir çırak, ustasına şöyle dedi: “Ben bu işi öğrenemiyorum. Çok yavaş ilerliyorum.”

Usta ona bir fidan gösterdi.

“Bu ağaca her gün bakarsan büyüdüğünü göremezsin. Ama yıllar sonra gölgesinde oturursun.”

Çırak sordu: “Yani beklemeli miyim?”

Usta cevap verdi: “Sadece bekleme. Her gün suyunu ver. Gelişim, bir günde görünmeyen ama her gün yapılan şeydir.”

Bir genç, uzun zamandır girmek istediği bir kapının önünde bekliyordu. Kapının arkasında yeni bir hayat, yeni bir fırsat vardı. Fakat kapının önünde korku duruyordu.

Korku ona şöyle diyordu: “Ya başarısız olursan? Ya insanlar gülerse? Ya hazır değilsen?”

Genç, bilgeye sordu: “Korku gidince mi kapıdan geçmeliyim?”

Bilge cevap verdi: “Hayır. Bazen cesaret, korkunun yokluğu değil; korkuyla birlikte atılan küçük adımdır.”

İki kişi bir mesele yüzünden tartışıyordu. İkisi de haklı olduğunu düşünüyordu. Sesleri yükseliyor, kelimeleri keskinleşiyordu.

Bilge yanlarına geldi ve yere bir kılıç çizdi.

“Bu kılıç haklılık kılıcıdır” dedi. “Onu eline alan karşısındakini yenmeye çalışır. Ama anlamaya çalışan kişi kılıcı yere bırakır.”

Sonra sordu: “Amacınız kazanmak mı, anlamak mı?”

İki kişi sustu. Çünkü ikisi de konuşurken aslında dinlememişti.

Bir yolcu, iki yol ayrımına geldi. Kalabalık olan yol genişti, güvenli görünüyordu. Herkes o yoldan gidiyordu.

Diğer yol ise dar, sessiz ve belirsizdi. Ama yolcunun kalbi o yola çekiliyordu.

Yanındakiler ona kalabalık yolu seçmesini söyledi. “Herkes buradan gidiyor” dediler.

Yolcu bilgeye sordu: “Hangi yol doğru?”

Bilge cevap verdi: “Kalabalığın yürüdüğü yol kolay olabilir. Ama senin yolun, değerlerinle yürüyebildiğin yoldur.”